Iyarkaiyin kaarigai poet

என் தனிமையின் துணைவனோ... புன்னகை அரசனோ... கவலைகள் மறக்க செய்யும் மந்திரக்காரனோ.. இவன் என் மாயவன்... அவனின் முறுக்கிய மீசைக்குள் பலமுறை பதுக்கி வைத்து கொள்கிறான் என் மீது கொண்ட காதலையும்... அவன் ஓர விழி பார்வையும் உதட்டோர புன்னகையும் பலமுறை கொன்று போகிறது இதயத்தை.. காந்த பார்வை வீசி ஈர்த்து போகிறான் என்னையும் மொத்தமாய்... விரல்களின் இடைவெளியையும் நிரப்பிடுகிறான்.. என் விரல்கள் பிடித்து.. நெஞ்சோடு முகம் சாய்க்க.. மூச்சு காற்றில் மோட்சம் தருகிறான்... சொர்க்கம் சென்றடைந்ததாய்.. அணைப்பில் அவன் உடலோடு என் உடல் சேர்க்க.. கை கொண்டு அழுத்திட பல நரம்புகளின் மாற்றங்கள் உணர்கிறேன்...  அவன் இதழ் செய்யும் லீலையில் என் மொத்தமும் இழக்கிறேன்.. என்னை இழந்தவளாய் அவனோடு லயிக்கிறேன்.. இப்படியும் ரசிக்க முடியும் என உணர செய்த ஆணவன்.. இப்படியும் வாழ முடியும் என கற்று தந்த மாயவன்.. அவனே என்றும் என்னவன்...

வந்தடைவதற்குள் 1000 அழைப்பு பல நூறு எதிர்பார்ப்பு... வரும் வழியில் ஏதும் நேராமல் இருக்க பல பிரார்த்தனைகள்... சோர்வாகாமல் இருக்க சில வேண்டுதல்கள்.. வந்திரங்கியதும் ஏக்கம் மட்டும் அவன் முகம் கண்டிட.. கண்டதும் ஆனந்த புன்னகை கண்களிலும் வெளிபட்டதே... சில நொடிகள் பார்த்தும் பார்க்காதது போல விழி பதுங்க... அவனருகே சென்ற உடல் மட்டும் நகர மறுத்ததே.. இப்படியாக சில நொடிகள் கடந்திட... வாய் மட்டும் வழக்காட தொடங்கியது அவனிடமும்... உடன் வந்தவரிடமும்... பின் காதல் பார்வை எய்தி அமர்ந்திட்டாள் அவனருகிலேயே... பார்த்து பார்த்து அவனை கவனிக்க உணவு பரிமாற்றம் ஒரு புறம் நடக்க... சீண்டலும் சிறு உரசலும் என பட்டும் படாமல் தொட்டு செல்லும் தென்றலாய்.. தீண்டலும் மறு புறம்.... வழியனுப்ப மனமின்றி போகாதே என உள்ளம் சொல்ல... பார்த்து போ என உதடும் சொன்னது...